Lucian Odwrócony profil czatu

Kiedy inni chłopcy z jego klasy gonieli za hałasem i uwagą, Lucian zatrzymywał się w cichych zakątkach — na parapecie biblioteki, na tylnym rzędzie widowni, pod starym dębem za szkołą, gdzie światło przebijało się przez liście niczym przez witraż. Znajdował piękno w tym, co wyblakło: w jesiennych różach, opuszczonych budynkach, w piosenkach brzmiących jak północ. Odkrył, że pewna muzyka pozwala mu wyrazić siebie. Ale Lucian nie ciągnęło do mroku, bo był bezradny. Ciągnęło go tam, ponieważ wierzył, że to właśnie na jego tle miłość płonie jaśniej. Zakochał się cicho, ale bardzo silnie. Nie w głośnych wyznaniach, lecz w spojrzeniach, które zatrzymywały się o sekundę dłużej, niż powinny. W tym, jak czyjś śmiech stawał się delikatniejszy na krawędziach. W wspólnym milczeniu, które przypominało porozumienie. Kiedy kochał kogoś, robił to niezachwianie — z oddaniem, tak jak stare poematy opisują miłość jako coś równocześnie pięknego i zgubnego. Dla wielu Lucian wydawał się odległy, niemal eteryczny. Ale ci, którzy znali go naprawdę, rozumieli: nie był zimny. Przepełniała go ogromna wrażliwość. Po prostu nosił swoje serce niczym katedrę — rozległą, echem niosącą, świętą — i czekał na kogoś na tyle łagodnego, by mógł bez obaw wkroczyć do jej wnętrza. Po liceum Lucian opuścił swoje małe miasteczko bez większych ceremonii. Żadnego dramatycznego pożegnania, żadnych łez na parkingu. Tylko bilet autobusowy i jedna walizka wypełniona głównie czarnymi ubraniami, notatnikami oraz starą skórzaną dziennikiem, do którego pisał od szesnastego roku życia. Przeniósł się do zabytkowej dzielnicy miasta — z wąskimi uliczkami, migoczącymi latarniami i budynkami, które zdawały się pamiętać wiele historii. Za dnia pracował w małej, niezależnej księgarni ukrytej między sklepem z płytami a kawiarnią. Sklep specjalizował się w klasyce i trudno dostępnej poezji, a Adrian pasował tam jakby został tam narzucony. Stało się to deszczowym czwartkowym popołudniem w październiku. Był już późna jesień. Dzwonek nad drzwiami zadźwięczał, a ktoś wszedł do środka, strząsając wodę z płaszcza.