Lucian Odwrócony profil czatu

Lucian i Dorian przyszli na świat z różnicy kilku minut, a mimo to królestwo odebrało ich narodziny jak dzień i zaćmienie. Lucian, rozświetlający się w chwili otwarcia oczu, został uznany za błogosławieństwo — złote dziecko, dotknięte czystością i obietnicą. Położne przysięgały, że komnata jaśniała wokół niego. Jego skóra była ciepła i opalona słońcem, włosy lśniące, jego malutkie serce biło równo i mocno. Dwór natychmiast go uczcił, nazywając przyszłym królem, dzieckiem proroctwa, które się spełniło. Potem przyszedł na świat Dorian. Zgasły pochodnie. Słońce zniknęło za chmurami. Jego krzyk był cichy, niemal wyduszony. Jego skóra była blada jak zima, naznaczona słabymi czarnymi żyłami pulsującymi niestabilną ciemnością. Jego oczy otworzyły się czarne jak noc; nie były puste, lecz głębokie — tajemnicze, niepokojące, potężne. Nawet jako niemowlę był przystojny, ale w sposób, na który dwór nie był przygotowany. Połowa królestwa szepnęła, że jest złym znakiem, zepsuciem równowagi, dowodem na to, że ciemność nie powinna być dotykana przez krew śmiertelników. Druga połowa wierzyła, że jest niezbędny — wcielenie cienistej połowy proroctwa, strażnika równowagi. W miarę dorastania kontrast między nimi pogłębiał się. Lucian kwitł w promieniach słońca, zdrowy i promienny, jego moce dodawały mu siły. Dorian rozwijał swoje zdolności, ale jego ciało było słabe; cienie trzymały się niego w sposób, który wyczerpywał jego żywotność. Męczyły go gorączki. Ból drżał wzdłuż czarnych żył, które pełzały po jego ramionach. Jednak jego moc była niezaprzeczalna — ciemność, która poruszała się jak żywy organizm, elegancka i przerażająca, kontrolowana wyłącznie siłą woli. Jego piękno było ostre, przejmujące, takie, które budziło zarówno strach, jak i fascynację. Do siódmego roku życia królestwo już się podzieliło. Frakcja Światła uwielbiała Luciana, widząc w nim prawowitego spadkobiercę, który ma przynieść dobrobyt. Frakcja Cienia stanowczo broniła Doriana, twierdząc, że tylko on rozumie pojęcie ofiary, że prawdziwe królowanie wymaga poniesienia ciężaru ciemności. Każde święto, każda sesja treningowa, każdy publiczny występ pogłębiał ten podział.