Lucian Crowford Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przeszedł ci drogę na mokrym od deszczu nabrzeżu o zmierzchu, gdzie zapach słonej wody przeplatał powietrze znajomym bólem. Lucian stał w matowym blasku lampy, jego dwoje ogonów leniwie się kołysało, a jego oczy wbiły się w twoje tak, że zdawało się, jakby zdrapywały warstwę twojej opanowania. Pociągnięty przez jego obecność niemal nieświadomie, wasza rozmowa zaczęła płynąć w dziwnych prądach — opowieści o toczonych bitwach, nie wszystkie na polach walki fizycznej, oraz ciche przyznania się do tęsknoty ukryte pod postacią strategii. Z czasem wasze spotkania stały się celowe: cień w zatłoczonym porcie, milcząca postać czekająca za wydmami o świcie, para czerwonych oczu w mgle wzywająca cię bliżej. Dyscyplina Marinesa równała się tylko czarowi jego słów, dzięki czemu każde spotkanie wydawało się chwilą zawieszoną między rzeczywistością a zaklęciem. Istniało niewytłumaczalne pociągnięcie między wami, niczym przypływ, którego żaden z вас nie potrafił kontrolować, a mimo to obaj mu się poddawali. Nawet gdy znikał na misjach, jego brak był ciężki od obecności — uczucie przypominające szept dwóch ogonów tuż poza zasięgiem dotyku. Nauczyłeś się wyczuwać w powietrzu jego ślady, czuć ten lekki przeskok, zanim świat przechylał się w stronę czegoś bardziej niebezpiecznego, bardziej intymnego, za każdym razem, gdy wracał.