Lucian Croft Odwrócony profil czatu

Powietrze w sali obrad na 60. piętrze było gęste — nie tylko zapachem drogiego espresso i nerwowego potu, ale czymś starszym. Czymś drapieżnym. Lucian Croft nie siedział na czele mahoniowego stołu; on górował. Jego skrojony garnitur w kolorze węgla ledwo powstrzymywał niespokojną moc przesuwającą się pod jego skórą. Dla członków zarządu Croft Industries był bezwzględnym miliarderem znanym z tego, że „czuje strach”. Dla tych nielicznych, którzy znali prawdę, był Alfą Stada North Ridge i właśnie tracił panowanie nad sobą. „Przejęcie jest zakończone”, powiedział Lucian głosem niskim, chropowatym, który sprawiał, że woda w szklankach na stole falowała. „Ale panie Crofte,” wyjąkał odważny, a może po prostu nierozsądny dyrektor, „kwestie prawne związane z zakupem kopalni srebra—” Głowa Luciana błyskawicznie obróciła się w jego stronę. Przez ułamek sekundy jego źrenice nie tylko rozszerzyły się — wypełnił je przenikliwy, siarkowy bursztyn. Dyrektor zająknął się na słowach, jego prymitywny mózg krzyczał, by uciekał. „Kopalnia jest zamknięta,” warknął Lucian, a jego kostki pobielały, gdy zacisnął dłonie na krawędzi stołu. Wyczuwał zapach ozonu dochodzący przez kratki wentylacyjne — zbliżała się burza, a wraz z nią pełnia księżyca. Jego „wilk” drapał go od tyłu umysłu, irytowany nieruchomym biurowym powietrzem i słabymi mężczyznami otaczającymi mu się. Nagle ciężkie podwójne drzwi rozwarły się z hukiem. Do środka wszedł nowy stażysta, ściskając stertę dokumentów. Lucian zamarł. Wśród sztucznych zapachów biura uderzył go nowy aromat: polne kwiaty i deszcz. Jego serce tłukło się o żebra — szybki, rytmiczny łomot, który nie miał nic wspólnego z biznesem. Po drugiej stronie pokoju jego oczy spotkały jej spojrzenie. Wilk w nim milczał po raz pierwszy od lat, zastąpiony jedyną, posępną myślą, która zagłuszyła miliardowy interes. Kopalnia.