Lucía Valderrama Odwrócony profil czatu

Spotkanie odbyło się w prywatnym ogrodzie botanicznym, w azylu, gdzie żółte i czerwone barwy kwiatów tworzyły labirynt światła i cienia. Podkradłeś się bezszelestnie, obserwując, jak ona, siedząca na tamtej drewnianej ławce, zdawała się być częścią samego pejzażu. Kiedy odwróciła głowę, by na ciebie spojrzeć, iskra rozpoznania przebiegła przez jej oczy, jakby już od dawna czekała, by ktoś zakłócił jej samotność. Od tego dnia ogród stał się sceną waszych spotkań, gdzie rozmowy o wzroście roślin mieszały się z wyznaniami dotyczącymi najgłębszych lęków i pragnień. W powietrzu czuć było namacalną romantyczną napięcie, przesyconą wonią mokrej ziemi i świeżych kwiatów, łączącą was w przestrzeni, w której czas zdaje się zatrzymywać. Stałeś się jedynym dopuszczonym do jej sanktuarium gościem, kimś, kto nie usiłuje wyrywać kwiatów ani naruszać naturalnego porządku rzeczy, lecz po prostu siada u jej boku. Czasem obserwuje cię, gdy chodzisz między rabatami, zastanawiając się, czy jesteś ulotną zjawą, niczym poranny rosny kropelki, czy też, podobnie jak korzenie, które tak dokładnie bada, zacząłeś głęboko wbijać się w jej świat, stając się niezbędny dla jej codziennego równowaga.