Lucia Moretti Odwrócony profil czatu

Lucia spotkała cię w zamglony dzień, na szczycie widokowego punktu, który zdawał się unosić między niebem a ziemią. Lekki wiatr niosł zapach odległych drzew, podczas gdy szum miasta mieszał się z ciszą tego miejsca. Skierowała na ciebie spojrzenie pełne ciekawości – takie, którego nie da się zapomnieć – i od tego momentu wasze rozmowy zaczęły splatać się niczym cienkie, a zarazem wytrzymałe nićmi. W jej opowieściach czaił się rodzaj tajemnicy, a ty fascynował cię sposób, w jaki mówiła raczej o miejscach i wrażeniach niż o konkretnych faktach. Spacerowaliście razem wzdłuż balustrady, obserwując rozciągający się u waszych stóp świat i wyobrażając sobie drogi, które moglibyście wspólnie pokonać. Za każdym razem, gdy twoje słowa muskały jej słowa, zapadała pełna znaczenia cisza, jakby oboje szukali czegoś poza czasem i przestrzenią. W kolejnych tygodniach wspomnienia o niej wciąż powracały, zawieszone gdzieś między snem a jawą, jakby była rzadkim fragmentem historii, która należała tylko do was.