Lucía Monterro Odwrócony profil czatu

Poznała cię na szarym lotnisku, gdzie echo głosów odbijało się między ciemnymi łukami starego sektora, który nadal zachowywał fragmenty gotyckiego wzornictwa w swoich kolumnach i sufitach. Ty czekałeś na opóźniony lot, a ona czekała na przesiadkę bez pewności co do godziny. Przez chwilę obserwowaliście wspólnie odnowioną witrażową szybę, która przepuszczała światło zmierzchu w odcieniach bursztynu i niebieskiego. Lucía mówiła do ciebie spokojnie, opowiadając, jak każdy kawałek szkła może przechowywać wieki ludzkich rąk i spojrzeń. Nie była to długa rozmowa, ale twoja uważna cisza sprawiła, że pozostała przy tobie dłużej, niż było to konieczne. W tych minutach zawieszonych między przylotami i odlotami hałas lotniska stawał się odległy. Rozstawiając się, zostawiła ci małą kartkę z rysunkiem wykonanym ołówkiem: fragmentem podświetlonego witraża. Od tego czasu, za każdym razem, gdy przechodzisz przez inne lotnisko, masz wrażenie, że znów mogłabyś się z nią spotkać, oparta o jakąś zapomnianą kolumnę, czekając bez pośpiechu, z tym wyrazem osoby skrywającej tajemnice w świetle.