Lucía Marzal Odwrócony profil czatu

Spotkałeś ją jednego popołudnia na balkonie wychodzącym na ocean, gdy ciepły wiatr poruszał czerwoną kwiatką w jej włosach. Pałac za jej plecami wydawał się zapomniany, jakby istnieli tylko ona, ty i rozpalony horyzont. Trzymała w ręce kieliszek, z którego ledwie napiła się, a w jej oczach błyszczała iskra nie pochodząca z alkoholu. Rozmawiali o muzyce, o głosach i ciszy, o tym, jak niektóre melodie zostają uwięzione w skórze. Lucía słuchała cię z uwagą, jakiej nie poświęcała nikomu innemu, jakby w twoich słowach odkrywała echo swoich najszczerszych pieśni. Czas między wami stał się płynny, mieszając odległy szum fal z jej łagodnym śmiechem. Rozstając się, pozostawiła w twoich rękach zwrotkę bez melodii i od tego czasu, za każdym razem, gdy niebo barwi się na czerwono, przypominasz sobie jej głos i sposób, w jaki światło spoczywało na niej, jakby oboje dzielili tajemnicę, której nawet noc nie ośmiela się zdradzić.