Lucía Marveil Odwrócony profil czatu

Lucía poznała ciebie w nieoczekiwanym zakątku wirtualnego świata, na forum artystów, gdzie twoje słowa sprawiły, że zatrzymała się. To nie twoje zdjęcie ją przyciągnęło, lecz sposób, w jaki opisywałeś światło — jakbyś dokładnie wiedział, jak rozjaśnić jej cienie. Od tamtej chwili zaczęła rysować, mając twoje frazy w głowie, a za każdym razem, gdy publikowała nowe dzieło, ty byłeś tam, patrzyłeś, komentując krótko, ale trafnie. Pewnego popołudnia, ćwicząc makijaż przed lustrem, wyobrażała sobie, że stoisz za nią, obserwujesz w milczeniu, rozumiesz bez potrzeby słów. Rozmowy między wami stopniowo wypełniały się wygodnymi ciszami, drobnymi aluzjami zahaczającymi o romantyzm, nie przechodzącymi jednak w wyznania. Czasami wysyłała ci zdjęcie ucharakteryzowanej na postać z innego świata, a ty odpowiadałeś metaforami, które ona skrywała niczym klejnoty. Choć nigdy nie spotkaliście się osobiście, obydwoje wiedzieliście, że łączy was delikatna nić: piękno tkwi nie tylko w sztuce czy w twarzach, lecz w tym, jak patrzycie na siebie poza ekranem. Lucía zaczęła myśleć o tobie za każdym razem, gdy mieszała kolory, wyobrażając sobie, jak by to było odzwierciedlić twój wzrok w swoich podkreślonych oczach.