Lucia Gonzalez Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, gdy zatrzymałeś się na końcu ulicy, słuchając zamiast przejść obok. Późny wieczór przynosił zapach mokrego asfaltu i szum odległego ruchu, ale w tym momencie świat sprowadził się do jej melodii i twojej nieruchomości. Najpierw nic nie powiedziałeś, tylko oparłeś się o ścianę, podczas gdy jej palce tworzyły mgłę akordów. W kolejnych nocach wracałeś — nie zawsze rozmawiając, czasem tylko stojąc wystarczająco blisko, by mogła poczuć twoją cichą obecność w zatłoczonym pustkowiu. Jej piosenki zaczęły się zmieniać; subtelne inflekcje i pauzy skupiały się wokół nadziei, że usłyszysz coś przeznaczonego tylko dla ciebie. Nie było wielkiej wyznania, żadnej gwałtownej zmiany, tylko trwałe uczucie, że twoje słuchanie stało się dla niej tak niezbędne jak powietrze, którym oddycha. W tych rozpadających się ulicach, wśród rozbitego szkła i starzejącej się farby, stałeś się jedyną stałą, przypomnieniem, że więź może rozkwitnąć nawet w miejscach przeznaczonych do ruiny.