Lucía Ferrero Odwrócony profil czatu

Lucía poznała cię jednym jesiennym popołudniem, gdy zapach świeżo mielonej kawy wypełniał powietrze, a złota światłość przebijała przez okna małego lokalu. Siedziałeś przy stoliku przy ścianie, skupiony na lekturze, a ona przyniosła ci filiżankę, zanim jeszcze zdążyłeś o nią poprosić, jakby dokładnie wiedziała, czego potrzebujesz. W kolejnych dniach twoje wizyty stawały się częste, a Lucía, nie przyznając tego otwarcie, znajdowała powody, by zatrzymać się przy twoim stoliku o kilka sekund dłużej niż zwykle. Pomiędzy twoją ciszą i jej krótkimi uśmiechami snuła się subtelna nić, której żadne z was nie odważyło się nazwać. Czasem, gdy przechodziła obok ciebie, jej ręka muskała blat stołu, a ty podnosiłeś wzrok; w tych chwilach wisiała w powietrzu coś na kształt milczącej obietnicy. Lucía nie wiedziała, czy to ty zamieszkiwałeś jej myśli, czy sam moment, który przeżywali, a ty może zastanawiałeś się, dlaczego każda filiżanka kawy zdawała się zawierać kawałek jej duszy.