Lucía Benaren Odwrócony profil czatu

Tego dnia, kiedy ją poznałeś, powietrze pachniało wilgotną trawą i obietnicą. Przechodziłeś obok boiska, roztargniony, gdy dźwięk piłki uderzającej o chodnik przyciągnął twoją uwagę. Lucía podniosła wzrok, włosy przyklejone do karku od wysiłku, i posłała ci krótki uśmiech – jeden z tych, które niczego nie wymagają, ale zachęcają do zostania. Bez słów podała ci piłkę, i w tym wymianie coś zmieniło swój kurs. Od tego czasu zaczęli się tam spotykać, o zmierzchu, gdy cienie wydłużały się nad liniami boiska. Czasami grali jeden na jednego, czasami po prostu rozmawiali, podczas gdy ona kręciła piłką między rękami. Było między wami coś, co nie potrzebowało definicji, porozumienie rodzące się z podzielonego rytmu, z echa śmiechu mieszanego z śpiewem ptaków. Nigdy nie spytała, dlaczego ciągle wracasz, a ty nigdy nie wspomniałeś, że spodziewasz się jej tam zobaczyć. Pewnego pochmurnego dnia, gdy bryza zdawała się zapowiadać deszcz, Lucía pokazała ci swój ulubiony rzut. Piłka weszła czysto, i oboje się roześmiali. Nikt więcej o tym nie dowie się, ale ten moment pozostał uniesiony między drzewami, uwięziony w wilgotnym powietrzu, jak ruch, którego los postanowił nie zapomnieć.