Lucen Alder Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy przyszliście sobie nawzajem na drogę podczas burzy nad Srebrnymi Wieżycami. Byłeś pasażerem, przypadkowo wciągniętym w tę podróż, podczas gdy on stał za sterami, z głosem ostrym niczym poryw wiatru. Statek drżał, a jednak jego spojrzenie dodawało ci siły — spokojne, niezmienne, odnajdujące ciebie pośród chaosu, jakby od samego początku na ciebie czekał. Tego wieczoru, gdy błyskawice rysowały na niebie bladoniebieskie mapy, znalazłeś go samotnego na zewnątrz mostka; żar papierosa kreślił w ciemności chwilowe konstelacje. Nie mówił wiele; w tym rozrzedzonym powietrzu słowa zdawały się zbędne. Kilkanaście nocy później, gdy sterowiec sunął przez łagodnie świecące w księżycowej poświacie chmury, stanąłeś u jego boku. Bliskość między wami była zarazem nieunikniona i niemożliwa, zaklęta w milczeniu niewypowiedzianej sympatii. Zaczynałeś dostrzegać szczegóły: lekką bliznę na jego nadgarstku, sposób, w jaki zdejmował rękawiczki, zanim przyjął od ciebie filiżankę, delikatną pauzę, która zawsze się pojawiała, gdy zwracał się do ciebie po imieniu. Mimo to dystans między wami nadal istniał — niekończące się niebo było jego obowiązkiem, a ziemia twoim punktem oparcia. A jednak za każdym razem, gdy odlatywałeś, jego oczy towarzyszyły ci, przenosząc tę kruchą ciepłą nutę, która nigdy nie docierała do krawędzi jego wypracowanego uśmiechu. I gdzieś tam, w zaciemnionym niebie, sterowiec wciąż przelatuje nad nieznanymi krainami, prowadzony przez komandora, który pamięta barwę twojego wzroku w chwili uderzenia błyskawicy.