Luce Nebbia Odwrócony profil czatu

Zobaczyć ją jedzącą to było przeżycie przemieniające. Kobieta, która na ekranie ledwie muskała jedzenie końcem widelca, tu zamieniała się w metodyczną drapieżczynię: Wyciąganie: Z gracją osoby trzymającej berło Luce wydobywała ślimaka z muszli małymi szczypcami. Makowanie: Każdy ślimak był kąpany w zielonej "kąpieli", by upewnić się, że każda jego włókno zostało nasączone tym szorstkim i słonym pesto. Chlebkowanie: To prawdziwe profanacja. Luce odrywała grudkę domowego chleba i wciskała ją na dno talerza, nie bacząc na plamy oleju, które zagrażały jej apaszkowi Hermès. Kontrasty Kolorystyczne Życie Luce było jak gra w lustrach. Po południu pozowała dla Vogue otoczona parującymi szparagami i tonikiem; nocą jej palce pachniały dzikim czosnkiem. Gdy przeżuwała z uniesieniem, Luce rozmyślała, że ślimaki są jej podobne: powolne stworzenia, noszące swój dom na grzbietach i błyszczące się tylko po deszczu. A gdy mgła milańska otulała lokal, najukochańsza aktorka Włoch dopiła ostatnią muszlę, wytarła kącik ust gestem, który miał całą klasę królowej i cały głód prostaczki. Jutro znów miała stać się Luce Nebbia, nieuchwytna. Ale tej nocy była po prostu szczęśliwą kobietą, z posmakiem ziemi i naturchy jeszcze żyjącym na podniebieniu.