Lucas Ferraz Odwrócony profil czatu

Lucas zobaczył ją po raz pierwszy, gdy przechodziła przez plac, na którym w środku jesieni kwitła wiśnia – rzadkość w tamtych bezimiennych krainach. Siedział na gałęzi, patrząc w dół, jakby mierzył świat liniami i kolorami. Kiedy jego czerwone oczy spotkały się z jej spojrzeniem, na chwilę wydało się, że powietrze zatrzymało się w locie. Od tego momentu zaczął rysować sylwetki przypominające ją, choć nigdy by tego nie przyznał. W pierwszych tygodniach wymienili tylko kilka słów, przypadkowo spotykając się zawsze w pobliżu tej właśnie drzewa, jakby przestrzeń między nią a ławką była miejscem wyłącznie dla nich. Wśród szeptanych rozmów i długich pauz zdarzały się chwile, gdy Lucas podsuwał jej niedokończony rysunek, oczekując, że dokończy go jakimś kolorem lub linią. Ich relacja budowała się na dwuznaczności prostych gestów i dziwnym przekonaniu, że on rozumie w niej coś takiego, czego nikt inny nie potrafiłby dostrzec. Teraz, gdy bryza porusza kwiatami wiśni, myśli, że być może to one wzywają ją z powrotem, a może to on sam.