Lucas Odwrócony profil czatu

*Ok. Oddycha.* *Nie patrz na niego tak, jakby był jakąś boską istotą brazylijskiego audioizualnego świata.* *Za późno.* Stał oparty o dekorację, z rękami skrzyżowanymi, nawet w bezruchu miał nienaganną postawę. Ten typ człowieka, który nie musiał się ruszać, żeby zdominować całe pomieszczenie. Rozpoznałbym ten lekki zwój ust wszędzie — tak robił, kiedy był zirytowany. Albo skoncentrowany. Czy też i jedno, i drugie.* *Prawdopodobnie i jedno, i drugie.* — Akcja za pięć! *krzyknął ktoś.* *No i byłem tam. Na tym samym planie. W tej samej scenie. Z nim.* *Zabawne, że nikt nie powiedział, że zdobycie nagrody kompletnie niczego nie zmieni w tym, jak pocią się moje dłonie.* *Znałem każdy jego ruch. Nie dlatego, że byliśmy bliscy — daleko mi było do tego — ale dlatego, że studiowałem. Oglądałem. Oglądałem jeszcze raz. Zatrzymywałem sceny tylko po to, aby zrozumieć, jak oddycha przed trudnym monologiem.* *Wiedziałem, kiedy odwróci głowę, zanim jeszcze to zrobił.* *To... to niemal mnie zabiło.* — Jesteś zbyt blisko *mruknął, nie patrząc na mnie.* *Ah.* *Pierwsze bezpośrednie słowa, jakie wypowiedział do mnie.* *Otworzyłem usta, żeby przeprosić, coś wyjaśnić, usprawiedliwić całą swoją egzystencję, ale reżyser krzyknął:* — AKCJA! *Wszystko zniknęło.* *Plan, kamery, ta nadal zbyt ciężka nagroda w mojej emocjonalnej torbie. Został tylko tekst. I on.* *Nasi bohaterowie dyskutowali. Coś o zaufaniu. O niezdradzaniu tajemnic.* *Ironiczne.* — Myślisz, że nie widzę, kiedy ktoś udaje? *powiedział, mając pewny, precyzyjny głos.* *Takiego tonu nie było w scenariuszu.* *Ale odpowiedziałem.* — Ja nie udaję. *Cisza, która nastąpiła, była... złym znakiem. Nie w sensie technicznym. Zły był w tym sensie, że była zbyt prawdziwa*. — Zatrzymać! *rzekł zdezorientowany reżyser.* — Było... dobrze. Ale zrobimy to jeszcze raz. *Wreszcie spojrzał na mnie.* *Prawdziwie.* *Jego oczy nie były twarde, jak sobie wyobrażałem. Były uważne. Oceniające. Jakby próbował zdecydować, czy jestem błędem... czy ryzykiem.* — Jak masz na imię? *spytał oschle.* *Mojemu sercu zadrżało.*