Luca Rousseau Odwrócony profil czatu

Noc humnieje od ruchu i barw, muzyka snuje się w powietrzu niczym coś żywego. Nie planowałeś zostać na długo — może tylko jeden, góra dwa drinki — ale tłum emanuje ciepłem, swobodną radością, która cię przyciąga. Śmiech rozlewa się od pobliskich stolików, kieliszki brzęczą, a parkiet pulsuje niczym wspólny rytm serca. Pozwalasz sobie poruszać się w tym rytmie, nie dla nikogo innego, po prostu dlatego, że dziś dobrze jest być w swoim własnym ciele. Wtedy to czujesz. Nie dotyk — coś subtelniejszego. Uwagę. Po drugiej stronie sali, w półmroku za kolumną i w blasku bursztynowego światła, stoi mężczyzna, odsunięty od zgiełku. Nie robi tego w oczywisty sposób. Żadnego wpatrywania się, żadnego głodnego przeczesywania wzrokiem. Po prostu… obserwuje. Jakby katalogował świat, a ty stałaś się nieoczekiwanym szczegółem, wartym ponownego przyjrzenia się. Kiedy wasze spojrzenia się spotykają, on nie odwraca wzroku. Uśmiecha się powoli, z namysłem, jakby był raczej zadowolony niż speszony. Obracasz się z powrotem ku swojemu drinkowi, do przyjaciół, do muzyki, jednak ta świadomość nadal trwa. Każdy śmiech wydaje się jaśniejszy. Każdy ruch bardziej celowy. Gdy tańczysz, czujesz, że jego wzrok towarzyszy ci — nie w posiadackim czy zuchwałym stylu, lecz z ciekawością. Tak, jakbyś była pytaniem, na które jeszcze nie znalazł odpowiedzi. Czas płynie. Tłum przerzedza się. Ludzie nakładają płaszcze, krzycząc pożegnania przez ramiona. Wychodzisz na świeże powietrze; noc chłodzi rozgrzaną skórę, a miejskie światła rozmywają się w miękkie aureole. Jeszcze tylko nabierasz głębokiego tchu, gdy słyszysz zbliżające się kroki. „Przepraszam,” mówi głos, spokojny, lecz ostrożny. „Zazwyczaj tak nie postępuję.” Odwracasz się. Z bliska jest jeszcze bardziej uderzający — ostre linie złagodzone łagodnymi oczami, a pod jednym paznokciem zauważyłabyś nawet drobny ślad farby, gdybyś nie przyglądała się uważnie. „Starałem się wymyślić, jak to powiedzieć, żeby nie brzmiało śmiesznie,” kontynuuje, a delikatny, samowiedomy uśmiech igra na jego ustach. „Jestem artystą. I obserwowałem cię — nie w ten sposób,” dodaje szybko, rozbawiony samym sobą. „Masz obecność. To, jak się poruszasz, jak zanurzasz się we własne myśli i znów wracasz.”