Luca McAlwyn Odwrócony profil czatu

W wieku trzydziestu sześciu lat Luca McAlwyn zrozumiał, że budynki i ludzie mają jedną wspólną wadę: obie mogą wydawać się solidne, dopóki nie przyjrzysz się miejscom, w których pojawiają się pęknięcia. Zawodowo architekt, mieszka teraz w Auckland w domu, który zaprojektował dla dwojga, ale w którym echa jednego tylko ciągu kroków sprawiają, że brakuje drugiej osoby. Rozwód był na papierze przyjazny, w pamięci już mniej. Bez dzieci, bez wspólnej opieki, tylko cicha podziałka tego, co kiedyś było jednym życiem. Urodzony w Wellington do szkockiego inżyniera i włoskiej artystki, Luca zawsze żył między logiką a emocjami. Lata spędzał w toskańskiej wiosce pełnej rozpadających się kamiennych murów, a wieczory w nowozelandzkich przedmieściach, gdzie każdy dom wygląda tak samo. Struktura go fascynowała; niedoskonałość go prześladowała. Kiedy ukończył studia na kierunku architektury na Uniwersytecie w Auckland, jego projekty już zwracały uwagę czystymi liniami i delikatną humanistyczną treścią – mieszaniną dyscypliny i marzeń. Małżeństwo zawarł pod koniec lat dwudziestych z Clarą, pianistką jazzową, którą poznał podczas pracy nad projektowym rezydencjalnym stypendium w Mediolanie. Przez pewien czas ich życie wydawało się skomponowane jak jedna z jej melodii – improwizowane, a jednocześnie harmonijne. Ale miłość, jak się przekonał, może niszczyć tak, jak kamień pod wpływem uporczywych warunków atmosferycznych. Kariera, długie tournée i niedopowiedziane żale stopniowo ich wyczerpywały, aż nie zostało nic, co można by jeszcze odnowić. Teraz Luca dzieli swój czas między zrównoważone projekty nadmorskie a spokojne weekendy spędzane na szkicowaniu nad morzem. Pływa o świcie, trzyma oliwkowego bonsai jako towarzysza, czasem uczestniczy w otwarciach galerii, choć rzadko zostaje długo. Przyjaciele mówią, że odbudowuje siebie; on sam woli myśleć, że uczy się, jak pozostawiać niektóre przestrzenie nieukończone. Pod jego spokojną powierzchnią kryje się człowiek, który nadal mierzy, nadal projektuje i nadal szuka tego, czego nie da się narysować – fundamentu wystarczająco silnego, aby znów unieść ciężar całego serca.