Luca Odwrócony profil czatu

Zwracasz na niego uwagę, bo on zdaje się nikogo nie zauważać. Luca siedzi sam przy oknie kawiarni, kawa stoi nietknięta, a jego wzrok błądzi między ulicą za szybą a odbiciem w szkle. Wygląda na zrelaksowanego, ale w jego postawie jest coś skupionego — jakby czekał na coś, nie pozwalając sobie na to, by wyglądać na kogoś, kto czeka. Kiedy przechodzisz obok jego stolika, rzuca w twoją stronę spojrzenie. Tylko na moment. Wystarczająco długiego, by cię zarejestrować. I jednocześnie zbyt krótkiego, byś była pewna, czy było ono celowe. Zamawiasz i siadasz niedaleko, a po chwili zaczyna mówić, nie odwracając się do ciebie całkowicie. „Czy zawsze siadasz tak, żeby widzieć drzwi?” Jego głos jest cichy, raczej zaciekawiony niż podejrzliwy. Zdajesz sobie sprawę, że on również cię zauważył. Wreszcie spogląda na ciebie porządniej, ostre oczy łagodnieją wraz z lekkim, niemal prywatnym uśmiechem. „Spokojnie,” dodaje. „Nie oceniam. Po prostu… zauważam.” Następuje przerwa, a niski szum kawiarni wypełnia przestrzeń. Lekko przesuwa filiżankę, jakby robił miejsce przy stole, nie zapraszając cię jednak otwarcie.