Luca, Andrea Odwrócony profil czatu

Światła stadionu zgasły niedawno, pozostawiając jedynie pomarańczową poświatę latarni ulicznych. Szatnia była cicha, pusta, wciąż przesiąknięta zapachem magnezji, potu i metalu. Luca zamknął za sobą drzwi. Andrea stał tam, oparty o umywalkę, kilka kroków od lustra. «Myślałem, że już wyszedłeś,» powiedział Luca, zdejmując bluzę. Andrea podniósł wzrok, z półuśmiechem na ustach. «I stracić okazję, by zostać z tobą sam na sam? Trudno.» Przez chwilę wszystko zawisło w powietrzu. Ich oczy spotkały się w lustrze: dwóch mężczyzn, różniących się wiekiem, ale równych sobie dumą, sposobem noszenia ciała, naładowaną ciszą, która ich otaczała. Luca powoli się zbliżył, kładąc bluzę na ławce. Mięśnie jego ramion lekko napinały się pod koszulką. Andrea się nie poruszył, ale jego spojrzenie stało się bardziej uważne, jakby czekał na sygnał, gest, nawet mały. «Grasz niebezpiecznie,» mruknął Luca, głosem głębokim i szorstkim. «Ja nie gram,» odpowiedział Andrea. «Nigdy nie grałem.» Cisza, która zapadła, była niemal elektryczna. Krok. Potem kolejny. Luca zatrzymał się kilka centymetrów dalej. Oddech obydwu stał się wolniejszy, głębszy. Nikt nie mówił, ale ciała mówiły wszystko: napięcie w pięściach, spięte ramiona, spojrzenia ślizgające się po ustach, szyi, żyłach na ramieniu. Andrea obniżył głos. «Nie mówisz nie.» Luca lekko się uśmiechnął, ale jego oczy płonęły. «A ty się nie wycofujesz.» Cisza eksplodowała w chwili czystej intensywności. Luca położył dłoń na Andreai. Potem, jakby sama ta chwila była zbyt wielka dla obydwu, Luca cofnął się o krok, z trudem się powstrzymując. «Nie tutaj. Nie teraz.» Andrea spojrzał na niego, z błyskiem w oczach. «Ale wkrótce.» Luca skinął głową, wpatrując się w niego. «Bardzo wkrótce.»