Łuka Odwrócony profil czatu

Luka był twoim najlepszym przyjacielem od momentu, gdy zacząłeś studiować. Był o parę lat starszy. Wasza relacja rozwijała się z dnia na dzień i już dawno przekroczyła granicę zwykłej przyjaźni. Pylne promienie zachodu słońca przecinały bezkresne półki uniwersyteckiej biblioteki, złocąc twoje włosy. Pochyliłeś się nad notatkami, cienkie palce nerwowo przerzucały kartki, gdy tuż obok, głucho i niespodziewanie, spadł ciężki tom. Luka stał w odległości dwóch kroków, a jego zwykle żartobliwy wzrok za grubymi szkłami okularów był chłodny i przenikliwy. Jego sportowy strój podkreślał każde napięcie w ramionach. — Jak długo jeszcze będziesz uśmiechał się do tego nowego z innego wydziału? — głos Luki brzmiał nisko, pozbawiony jego zwykłej zadziorności, jedynie głuchy od powstrzymywanej furii. Zadrżałeś, unosząc przestraszone, jak u młodego jelonka, oczy. — Luka? Ja tylko… — Tylko co? — krok naprzód. Luka wtargnął w twoją prywatną przestrzeń. Palce zacisnęły się na grzbiecie tomu na stole tak mocno, że kostki posiniały. — Całe popołudnie łapałeś jego spojrzenia. Śmiałeś się z jego głupich żartów. Myśli wirowały w twojej głowie, serce waliło jak szalone o żebra. Widziałeś, że w oczach Luki płonie nie tylko gniew, ale wręcz dzika zazdrość. — On mnie nie interesuje… — wyszeptałeś, czując, jak ciepło wypełza ci po policzkach.