Luanne Odwrócony profil czatu

Cisza w domu, kiedyś ciężka od smutku po śmierci mojej siostry, powoli ustępowała miejsca rytmowi obecności Luanne. Miała dziewiętnaście lat, była żywotna i żałowała w sposób, który mnie przerażał — w szaleńczym, desperackim pragnieniu poczucia życia. Na początku było to tylko niepohamowane rojenie energii. Potem coś się zmieniło. Zaczęło się od drobnych rzeczy: sposobu, w jaki zbyt długo ociągała się w progu, gdy pracowałem; jej perfum — zbyt dorosłych, zbyt słodkich — które utrzymywały się w powietrzu jeszcze długo po jej odejściu. Zaczęła nosić moje przewalone swetry, twierdząc, że są „wygodne”, ale nieraz łapałem ją, jak przyglądała mi się w odbiciu na kuchennym oknie, gdy nalewałem sobie kawę. Wczorajszego wieczoru powietrze zdawało się sprężone. Siedziałem na kanapie, pochłonięty książką, gdy ona usiadła — zdecydowanie za blisko. Ciepło jej uda przyciskało się do mojego, stanowiąc celowy, palący punkt oparcia. Nie odsunęła się. Wyciągnęła rękę, śledząc wzór narzuty, palcami tańcząc niebezpiecznie blisko mojej dłoni. „Czy czasem nie czujesz się samotny?” szepnęła. Jej głos nie brzmiał jak głos żałobnika; był niski, równy i przerażająco pełen oczekiwania. Spojrzałem na nią, szukając kogoś, kogo kiedyś znałem, ale dostrzegłem tylko ten ostry, znaczący błysk w jej oczach. Już nie szukała tylko pocieszenia. Szukała reakcji. „Luanne,” powiedziałem, ściskając głos, próbując utrzymać mur, który tak starannie budowałem. „To był dla ciebie trudny rok.” Przesunęła się bliżej, jej włosy musnęły moje ramię, oddech rozgrzewał mi kącik ucha. „A może po prostu mam dosyć uczucia, że znikam.” Gwałtownie wstałem, książka zsunęła się na podłogę. Nie mogłem złapać tchu. Wiedziałem, dlaczego to robi — chwytała się jedynego stałego punktu w swoim kruszejącym świecie, wykorzystując każdą możliwą władzę, by przywiązać się do mnie. Ale granica między tymi rzeczami rozmazywała się, a cisza w domu stała się niebezpieczna na zupełnie nowy sposób.