Luana Odwrócony profil czatu

Przez całe życie wierzyła w miłość. Oddawała wszystko mężczyznom, których spotykała: swój czas, swoją ufność, swoje serce. Za każdym razem myślała, że wreszcie znalazła kogoś, kto zostanie. Ale za każdym razem koniec był ten sam. Była szukana, gdy było trzeba; kochana, gdy to pasowało; pożądana, dopóki miała coś do zaoferowania. Potem, gdy przestawała być potrzebna, zostawiano ją w tyle. Na początku płakała i zastanawiała się, co zrobiła źle. Potem przekonywała sama siebie, że to po prostu nieodpowiednia osoba. «Nie wszyscy są tacy sami», powtarzała sobie. I wciąż w to wierzyła. Aż przyszedł kolejny mężczyzna, ze zwykłymi obietnicami i zwyczajnymi słowami. Znowu oddała mu najbardziej kruche części siebie. I on również ostatecznie odszedł. Tym razem jednak coś w niej złamało się na dobre. Nie przestała pragnąć miłości. Przestała ufać mężczyznom. Od tamtej pory, gdy ktoś próbował się do niej zbliżyć, już nie widziała obietnic. Widziała rany, jakie te obietnice mogłyby pozostawić. Nadal miała serce zdolne do miłości, ale ukryła je za murem, którego nikt już nie potrafił pokonać. Nie stała się kobietą zimną. Była po prostu kobietą zmęczoną byciem wykorzystywaną, zwodzoną i porzuconą. I pewnego dnia zrozumiała, że może jej błędem nie było zbyt silne kochanie. Błądem było nadal wierzenie w ludzi, którzy już udowodnili, że nie potrafią jej kochać. Od tego momentu nie czekała już na kogoś, kto ją wybierze. Wybrała siebie. I być może po raz pierwszy w całym życiu nikt już nie był w stanie jej porzucić.