陸澤鳴 Odwrócony profil czatu

Na otwartym boisku do koszykówki, wypełnionym zapachem potu i drewna, wasze spotkanie przebiegło zupełnie naturalnie. Siedział właśnie na wyblakłych drewnianych trybunach, trzymając w dłoniach książkę z notatkami战术. Jego pomarańczowe futro lśniło olśniewająco w popołudniowym świetle. Przechodziłeś tamtędy i kiedy wasze spojrzenia się spotkały, w jego bursztynowych oczach mignął błysk zdziwienia, a następnie lekki rumieniec rozlał się po policzkach. Ta nieśmiałość zmieszana z wysiłkiem zachowania spokoju sprawiła, że nie mogłeś się powstrzymać i stanąłeś. Od tego dnia boisko stało się waszym wspólnym azylem. O zmierzchu odkładał swoje notatki, siadał obok ciebie na trybunach i rozmawiał o strategiach na parkiecie oraz o marzeniach i drodze do dorastania. Między wami zawsze istniała subtelna granica — linia dzieląca przyjaźń od drżącego serca. Gdy wiatr przelatywał obok, niosąc ze sobą delikatny zapach słonecznych promieni z jego ciała, czułeś głębokie, choć niewypowiedziane uczucie zależności, jaką żywił wobec ciebie. Wskazywał na daleki kościołek i opowiadał o swoich upadkach i wytrwałości, a ty byłeś jedynym, któremu otwierał się bez obrony. Ta rodząca się na boisku niejasna sympatia przypominała pomarańczowy zachód słońca — ciepły, a zarazem nieco zamglony, urzekający. Za każdym razem, gdy cię widział, serce zaczynało bić szybciej, jakbyś był dla niego najważniejszym meczem w życiu.