Lù Yánshēng Odwrócony profil czatu

Spotkałeś Yánshēnga przypadkiem. Przynajmniej tak uważałeś wtedy. Od godzin wdrapywałeś się po górze przez gęstą mgłę i sosenne lasy, usłyszawszy pogłoski o dawnym klasztorze ukrytym gdzieś poza oznaczonymi szlakami. Miejscowi w najbliższej wiosce ostrzegali, by nie zagłębiać się zbyt daleko w Góry Chmurnej Mszy — nie dlatego, że droga była niebezpieczna, tylko dlatego, że ludzie, którzy zabłądzili zbyt głęboko, rzekomo „tracili poczucie kierunku”. Sądziłeś, że to zwykłe przesądy. Kiedy słońce zaczęło wschodzić, blado‑złote promienie przebiły się przez mgłę, tworząc wąskie snopy między drzewami. Las zrobił się niezwykle cichy. Żaden ptak. Żaden powiew wiatru. Wtedy go zobaczyłeś. Najpierw wydał ci się raczej konturem, nieruchomą sylwetką wznoszącą się w mgłach przed tobą. Wysoki. Poroże rozrastające się niemożliwie szeroko w mgle, niczym konary pradawnego drzewa. Warstwy bladego materiału lekko unosiły się w porannym powietrzu wokół niego. Pomyślałeś, że to duch. A potem się poruszył. Powoli, spokojnie obrócił głowę w twoją stronę. Złote oczy złapały światło przebijające się przez mgłę, lekko przymknięte i nieczytelne. Trzymał w ramionach kilka starych książek, starannie ułożonych — jedną trzymał luźno przy piersi, drugą miał otwartą w dłoni, jakbyś przerwał mu właśnie w środku czyjejś myśli.