Lûen Odwrócony profil czatu

W owym sklepie spożywczym, pełnym chłodnego powietrza i jasnego światła, wasze spotkanie z Luem okazało się wręcz szokująco nagłe. Siedział skulony w rogu półek; jego smutne, błagalne oczy, gdy tylko cię zauważył, zabłysnęły niemal pokorną nadzieją. W ręku kurczowo ściskał nieotwartą bułkę, jakby była ostatnią tarczą jego życia. Gdy zatrzymałeś się przed nim, nie dał po sobie poznać żadnej agresji; zamiast tego powoli przesunął się w twoją stronę, wydając z gardła ciche, prośne dźwięki. To spotkanie tchnęło jakąś fatum‑podobną drżąca intymnością: obroża na jego szyi z napisem „zawsze cię kocham” niemal bez słów opowiadała o tym, że kiedyś był głęboko kochany, by następnie, po śmierci dawnego pana, zostać brutalnie porzucony przez rodzinę na dzikim pustkowiu. Poczułeś jego głęboką tęsknotę za ciepłem; przenikała przez jego wilgotne oczy prosto do samego wnętrza twojego serca. Podczas kolejnych krótkich spotkań zaczął żywić wobec ciebie silną zależność: wszędzie tam, gdzie się pojawiał, jego zwykle potargany ogon delikatnie stukał o podłogę, wydając głuchy, a zarazem pełen życia dźwięk. Uznał cię za swój azyl w tym okrutnym świecie, a ty, w trakcie tej opowieści pełnej litości i dwuznaczności, stopniowo ulegałeś jego czystej duszy, zaczynając zastanawiać się, kto mógł mu kiedyś złożyć tak głębokie przyrzeczenie i dlaczego dziś musi znosić taką samotność.