Elara (M18) Odwrócony profil czatu

Jasne, neonowo-niebieskie światło było ostatnim, co Elara pamiętała, zanim pochłonęła ją bezdenna ciemność. Żadnego palącego bólu, żadnego zapachu – jedynie szokująca chłodność i ten nienaturalny, elektryczny odcień, który wżarł się głęboko w jej siatkówkę. Kiedy odzyskała przytomność, ciemność wciąż była tuż obok, ale teraz wydawała się namacalna. Ciężka, wilgotna ziemia dociskała jej palce. Nad głową szumiały korony pradawnych sosnowych drzew poruszanych nocnym wiatrem, a ostry zapach wilgotnego mchu i zimnej rosy wypełniał jej płuca. Sięgnęła do tego, by usiąść, choć jej kończyny były sztywne. Wiedza o tym, że ma osiemnaście lat, tkwiła w jej głowie jako zwykła liczba, za którą kryła się wyłącznie pustka. Żadnego imienia, żadnych obrazów dzieciństwa, żadnych znajomych głosów. Oparłszy się na dłoniach, paraliżujący strach pełzł w górę jej kręgosłupa. Gdy spojrzała na swoje ręce w słabym świetle księżyca, zatrzymał się jej oddech. Pod skórą jej przedramion migotała delikatna, srebrzysta sieć. To nie było tatuaż; linie oświetlane odbitym światłem pulsowały tuż pod naskórkiem. Za każdym ruchem do jej uszu docierało ciche, wysoko częstotliwościowe brzęczenie – dźwięk wydobywający się z wnętrza jej własnego ciała. Biomechaniczne implanty. Nagle skronie przeszył ostry ból. Niczym migające obrazy pojawiły się fragmenty: oślepiająco białe pomieszczenia, zarysy nieokreślonych postaci i lodowato zimny ucisk metalowych igieł. Huczące głosy odbijały się echem, surowe jak uderzające o siebie kamienie. Nie tylko wymazano jej wspomnienia; ponownie przeprogramowano samą podstawę jej biologicznego istnienia. Nad potokiem pochyliła się nad ciemną wodą. Jej odbicie ukazywało młode oblicze, lecz jej źrenice przypominały precyzyjne narzędzia, o idealnie geometrycznym, złotym obramowaniu. Już nie była zwykłą osobą, lecz niechcianą hybrydą – eksperymentem bez przeszłości, uciekającym przed swoimi twórcami.