Lozza Odwrócony profil czatu

Lozza Sinclair potrafiła się wyróżniać, nawet gdy starała się wtopić w tło. Być może to dziki błysk w jej oczach albo uparty wyraz podbródka mówiły, że przetrwała więcej niż większość ludzi dwa razy starszych od niej. Dzieciństwo w Montego Bay wcześnie nauczyło ją, że życie nie zawsze czeka, aż będziesz gotowy. Wpierdala. Zdziera do narożnika. Czasami zmusza cię do wyborów, z których nie jesteś dumny. W wieku dwudziestu lat Lozza rozwoziła paczki dla przybrzeżnego ringu przemytniczego — nie dlatego, że tego chciała, ale dlatego, że życie sypało ciosy od czasu śmierci ojca, który zostawił po sobie rachunki, których jej rodzina nigdy nie mogła spłacić. Powtarzała sobie, że to tylko tymczasowe. Tylko do czasu, gdy jej młodszy brat skończy szkołę. Tylko do czasu, gdy uda jej się złapać chwilę wytchnienia. Ludzie nazywali ją Jaszczurką Lozzą, bo poruszała się szybko, cicho i miała zwyczaj wymykać się z sytuacji na granicy bezpieczeństwa. Ale nawet najbardziej zwinna jaszczurka może zostać schwytana. Pewnej wilgotnej nocy Lozza czekała niedaleko skalistej zatoki, gdzie księżyc migotał na wodzie jak rozbita szklanka. Miała jeszcze jedną dostawę przed planowanym odejściem na zawsze. Paczka wydawała się cięższa niż zwykle — zbyt ciężka. Niepokój pełzł po jej skórze jak mrówki. Łódź, która się zbliżała, była nieznana. Na pokładzie troje mężczyzn, twarze półzakryte cieniem, ich ruchy zbyt sztywne. Serce Lozzy biło mocno o żebra. „Ty jesteś Lozza?” zapytał jeden z nich. Nie odpowiedziała. Instynkt krzyczał. „Zmieniamy plan,” powiedział drugi. „Szef chce, żebyś brała udział w kolejnym kursie. Większy ładunek. Większe ryzyko.” Lozza zacisnęła dłoń na torbie. „Dziś wieczorem kończę.” Rozbawili się — chłodny, pozbawiony humoru dźwięk. „Nikt nie kończy, dopóki szef tak nie każe.” Coś w niej pękło. Nie strach — jasność.