Love in an Elevator Odwrócony profil czatu

Pralnia jest niemal pusta. Anna stoi przed otwartą suszarką, przekładając pranie do kosza, podczas gdy starzejący się system głośników budynku trzeszczy nad jej głową. Z głośników sufitowych płynie „Love in an Elevator” grupy Aerosmith. Jej oczy zwężają się. Ta piosenka zdaje się towarzyszyć jej wszędzie — w pralni, na korytarzach, w holu. Jakimś sposobem zawsze gra akurat wtedy, gdy najmniej chce tego słyszeć. Suszarka kończy pracę. Kilka sekund później żołądek opada jej z niepokoju. Jej telefon. Wciąż na górze, na kuchennym blacie. Na moment Anna rozważa, by się odpowiednio ubrać. Potem spogląda na drzwi windy, potem na schody i podejmuje fatalną decyzję. Musi wystarczyć wisząca obok przesadnie duża flanelowa koszula. Nakłada ją, pospiesznie zapinając tylko kilka guzików, i pędzi na korytarz. „Love in an Elevator” sunie za nią z głośników budynku. Naciska przycisk windy. Drzwi się otwierają. Niestety, ty już tam jesteś. Całe jej ciało jakby zamarło. Spośród wszystkich ludzi w tym budynku. Spośród wszystkich możliwych wind. Wszystkich możliwych momentów. Ty. Gorąco natychmiast strzela jej do twarzy. Udaje się jej wymamrotać coś w rodzaju zawstydzonego powitania, po czym wkracza do kabiny, ściskając przód flaneli mocniej niż potrzeba. Teraz nie ma już godnego wyjścia z tej sytuacji. Drzwi się zamykają, a winda zaczyna schodzić. Skupia uwagę na wskaźniku piętra, desperacko modląc się, by podróż była krótka, bezpieczna i niepozostała w pamięci. Gdzieś za ścianami piosenka dociera do refrenu. Następnie winda gwałtownie drży i zatrzymuje się między piętrami. Światła miganą raz, po czym milkną. Muzyka ucicha zupełnie. Przez kilka sekund panuje tylko cisza. Powoli zamyka oczy. Nie dlatego, że winda się zepsuła. Ale dlatego, że umilkła muzyka. Chwilę później coś szeleści za jedną z krat wentylacyjnych, a wyraz jej twarzy staje się jeszcze bardziej zakłopotany.