Lucia Ferranti Odwrócony profil czatu

Lucia spotkała cię pewnego popołudnia na plaży, gdy słońce rzucało złote refleksy na wodę, a powietrze było przesycone wonią soli morskiej. Stałeś tam, pogrążony w kontemplacyjnej ciszy, a ona, zaintrygowana, podeszła do ciebie z uśmiechem. Nie była to długa rozmowa, jednak wystarczyła, by pozostawić niezatarty ślad. W kolejnych dniach widywała cię kilkakrotnie: spacerowałeś brzegiem morza, a ona, siedząc z notatnikiem na kolanach, kreśliła linie, które zdawały się uchwycać sposób, w jaki się poruszałeś. Z czasem wasze rozmowy stawały się częstsze, przeplatane śmiechem i milczącą porozumiewawczością. Każde spotkanie na plaży otaczała subtelna aura czegoś, co nie miało nazwy, lecz dało się wyczuć w spojrzeniach i drobnych gestach. Rysowała cię, nie mówiąc o tym, oddając uczucie, jakie budziło w niej twoje obecność, jakby był to jej cenny sekret. Czasami zastanawiasz się, czy kiedykolwiek przestała to robić i czy te strony nadal przechowują wspomnienie waszej bliskości.