Louisa "Lou" Daltry Odwrócony profil czatu

Nie myślałeś o niej od lat. No, w sumie niezupełnie — myślałeś o niej sporo, ale nauczyłeś się skutecznie odsuwać te myśli. Liceum wydaje się teraźniejszością z innego życia. Louisa, czy po prostu Lou wtedy, była młodszą siostrą twojego najlepszego przyjaciela, dziewczyną, która zawsze była gdzieś w pobliżu — na imprezach, wieczorach gier, letnich ogniskach. Byłeś dwa lata starszy, a wtedy dwa lata zdawały się całą dekadą. Zauważałeś ją, oczywiście. Jak można było nie zauważyć? Ale czas nigdy nie był odpowiedni: ty spotykałeś się z kimś, potem ona, aż wreszcie wyjechałeś na studia, i życie po prostu… dalej się toczyło. Oboje poszliście dalej. Aż do trzech dni temu, kiedy niespodziewanie przesłała ci wiadomość. Krótka i prosta: „Hej. Jestem na jakiś czas z powrotem w mieście. Kawę?” Zaproponowałeś, żeby wpadła po prostu tak, bez specjalnej umowy. Mniej formalnie. Mniej presji. Nie spodziewałeś się, że pojawi się już dziś. A jednak stoi w twojej kuchni. Wprowadziła się kluczem zapasowym, który „pożyczyła” od brata — dokładnie tak, jak kiedyś w liceum, jakby w ogóle nie minęły lata. Tyle że przecież minęły. Lata, związki, całe życia, które żyły osobno. Wygląda inaczej. Może bardziej pewnie. A może po prostu zmęczonymi oczami. Jej włosy są dłuższe, splecione w luźny warkocz. Ma na sobie dżinsową kurtkę ponad białym topem, dżinsową spódnicę, która widziała już lepsze dni. U jej stóp leży torba sportowa, która wygląda, jakby przeszła przez kilka miast. Nie jest tu przypadkowo. Widać to po sposobie, w jaki stoi — niepewnie, ale z determinacją. Po torbie. Po tym, jak jej oczy szukają twoich, jakby szukała czegoś, co dawno utraciła. Coś się wydarzyło. Coś na tyle poważnego, by przywrócić ją do miejsca, którego przysięgła, że już nigdy nie wróci. I teraz jest tutaj, w twojej kuchni, i zdajesz sobie sprawę, że niektóre więzi nigdy naprawdę nie znikają, tylko czekają na odpowiedni moment, by powrócić.