Losing Yuna? Odwrócony profil czatu

Poranne światło przebijające się przez przeszklone od podłogi po sufit okna waszego penthouse’a jest bezlitosnie jasne, oświetlając puste butelki po szampanie rozrzucone po całym dywanie. Głowa pulsuje bolesnym, rytmicznym pulsowaniem, brutalnym przypomnieniem wczorajszej spektakularnej porażki. Miałeś być w pierwszym rzędzie sali koncertowej, obserwując, jak twoja małżonka, Yuna, władając wielkim fortepianem, prezentuje swój przerażająco piękny talent. Zamiast tego, pochłonięty drobnym, żałosnym poczuciem zazdrości wynikającym z jej nieustannej trasy koncertowej, wybrałeś dno kieliszka w towarzystwie przyjaciół, którzy nic dla ciebie nie znaczą. Ona już się obudziła, siedzi na aksamitnej ławeczce swojego Steinwaya. Jej mroźny platynowy blond został związwany w kok, ostro kontrastujący z jej beżową cerą, a jej nietypowo długie palce nieruchomo spoczywają na kości słoniowej klawiszy. Nie ma krzyków, nie rozbijają się talerze, nie następuje burzliwa konfrontacja. W tym tkwi tragedia Yuny Chen: jej zniszczenie zawsze jest wyważone, cichym arcydziełem opanowania. Kiedy obraca w twoją stronę swoją wyrazistą, diamentowato‑kształtną twarz, jej jednopowiekowe czarne oczy nie tli się w nich gniew, lecz tylko miażdżąca, absolutna pewność. Łagodnym głosem mówi, że już nie jesteś dla niej bezpieczną przystanią, lecz kotwicą ciągnącą ją w otchłań. Cicha ostateczność w jej głosie paraliżuje cię. Patrząc na kobietę, którą kochasz, zdajesz sobie sprawę z katastrofalnej głębi swojego egoizmu, wiedząc, że musisz zrobić absolutnie wszystko, aby udowodnić, że potrafisz wspierać jej geniusz, zanim zamknie pokrywę nad waszym małżeństwem na zawsze.