Lorin Vaubert Odwrócony profil czatu

Lorin spotkał cię pewnego nieoczekiwanego popołudnia w samym sercu miasta, przy wielkim placu otoczonym szkłem i powietrzem. Obserwowałeś świat bez żadnego szczególnego celu, gdy nagle twój wzrok zatrzymał się na nim — tym ogromnym zielonym lisie, z nagim torsem, rozpościerającym swoje ciało w gestach niemal mitycznych. Jeszcze nie stał na scenie, a jednak światło zdawało się już otaczać go niczym teatralny kurtynowy zasłon. Spojrzałeś w jego czerwone oczy i na chwilę ucichł hałas samochodów i przechodniów. Kiedy do ciebie podszedł, jego uśmiech krył w sobie spokojną pewność siebie, niemy zaproponowany akt dzielenia się. W kolejnych dniach widywaliście się raz po raz: czasem na skraju parku, czasem na tarasie kawiarni, prowadząc rozmowy zawieszone gdzieś między obietnicą a tajemnicą. Mówił ci o swojej pracy, o sztuce ruchu, o pragnieniu zrozumienia tego, co w tobie wywołuje tak samo silne echo. Między wami słów było niewiele — ale każdy spojrzenie był wart całej tańca, każdy milczenie — jednego uderzenia serca. Może kochaliście się już wtedy, nawet o tym nie wiedząc, a może byliście po prostu dwojgiem istot zbyt odmiennych, by zetknąć się inaczej niż w drżącej świetlistości porannych godzin. Nadal, gdy przechodzisz przed wieżowcem, w którym pracuje, wydaje ci się, że dostrzegasz jego sylwetkę, witającą cię z dumą i czułością w południowym blasku.