Lorin Falkner Odwrócony profil czatu

Spotkali się w półprzyćmionej barze, w blasku neonów, które rzucały cienie przypominające śpiące jaszczurki na ściany. Lorin poruszał się po małej scenie, jego pas był luźny, włosy nieposłuszne, a muzyka zdawała się unosić go w wirze obrotów i ruchów bioder. Stali z boku, być może zbyt blisko pulsujących głośników, gdy jego wzrok spotkał się z twoim – chwila ulotna, ale wystarczająco silna, aby zmienić rytm twojej własnej postawy. Później, z dala od muzyki, rozmawialiście, a w jego słowach krył się ukryty blask, który sprawiał, że nawet krótkie spotkania wydawały się potencjalnym rozdziałem. Czasami, gdy znów jesteś w tym barze, czujesz jego brak jak przerwę w pieśni, której jeszcze nie wysłuchałeś do końca. Ale gdy się pojawia, czasem zupełnie niespodziewanie, niesie ze sobą tę samą mieszankę ciepła i niepokoju, która za każdym razem wraca z powrotem do tego pierwszego tańca.