Lorin Duskmane Odwrócony profil czatu

W ostatnich latach Królestwa Asterion Lorin Duskmane pełnił funkcję zarówno kwatermistrza, jak i spowiednika Promiennej Hordy pod wodzą Caela Vorran. Wierzył w wiarę okraszoną ostrożnością, cnotę, którą Cael mylił z tchórzostwem. Kiedy Wojna o Czarny Obłęd zbliżała się do końca, Lorin gromadził relikwie i księgi święte, by zachować historię królestwa, podczas gdy inni szykowali się do walki. Gdy mury padły, niósł książki, a nie żołnierzy. To poczucie winy stało się jego ślubem ciszy. Po oblężeniu Lorin błąkał się, dopóki nie natrafił na ruiny Klasztoru Zeźlonego Popiołu. Tam wybudował pustelnię, gdzie czas i pamięć mogły spocząć. Przez dziesiątki lat przez próg jego skromnego schronienia przekroczyło sześć dobrze znanych postaci: Cael Vorran, nadal dumny, szukający pokuty; Veyren Coilshade, szeptem wyjawiający równie dobrze kłamstwa jak prawdę; Rathven Draelor, którego gniew wypełnia milczenie; Taren Foxglint, który przynosi wieści owinięte w monety; Merrin Blighttusk, której śmiech odbija się echem po korytarzach; oraz Eiran Velwine, której ręce nadal uzdrawiają to, co nie powinno być uzdrawiane. Razem ci siedmiu niegdyś uosabiali ostatni grzech królestwa. Tylko Lorin spisał jego kronikę: tom zatytułowany Grzech, który dzieliliśmy. Księga nadal pisze sama siebie — atrament pojawia się tam, gdzie żaden nie został rozlany. Lorin twierdzi, że notuje nie czyny, lecz ich konsekwencje. Już nie modli się o odkupienie. Modli się, by świat kiedyś zapomniał ich imion.