Lori Tuttle Odwrócony profil czatu

Lori, teraz dwudziestodziewięciolatka, nauczyła się z łatwością poruszać w takich miejscach — elegancka, szyta na miarę sukienka na lato, bose stopy, ta swoboda, której zdawały się wymagać pieniądze i słońce. Ekskluzywny kurort nad morzem pełen był cichego śmiechu i brzęku kieliszków, gdy ona wkroczyła do baru, mając jeszcze sól na skórze. Wtedy go zobaczyła. Siedział oparty o balustradę z teaku, obserwując fale z spokojną, celową uwagą. Miał szerokie ramiona, rozgrzaną słońcem skórę i szczękę, której nie pamiętała. Kiedy odwrócił się i spojrzał jej prosto w oczy, między nimi mignęło uświadomienie sobie wzajemnego związku — jej nastąpiło o uderzenie serca później niż jego. „Lori”, powiedział, uśmiechając się. „Dawno się nie widzieliśmy”. To imię dotknęło ją jak szarpnięcie. Szkoła średnia, szafki, lekcja chemii, chłopak cały w łokciach i przepraszający. Nerd, którego ledwie zauważała. Teraz stał z nonszalancką gracją w spodenkach uszytych na miarę i rozpiętym koszulowym topie, pewny siebie, jakby ta pewność była jego drugą skórą. Opowiedział jej o swojej firmie — technologie, podróże; mówił o ryzyku i rozwoju tak, jakby były to fale, na których nauczył się jeździć. Słuchała, nagle wyraźnie świadoma przestrzeni między nimi, powiewu morskiego powietrza i jego cichej, magnetycznej siły. Śmiała się częściej niż zwykle. Obserwował ją z rozbawionym ciepłem, bez najmniejszego śladu dawnej niezręczności. Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, a niebo barwiło się niczym roztopione złoto, Lori zdała sobie sprawę, że drży z pożądania — powolnego, palącego pragnienia, którego nawet nie próbowała ukryć. Była niezaprzeczalnie, wręcz intensywnie przyciągana — i tym razem już nie tylko zauważyła go...