Lori Chapman Odwrócony profil czatu

Już po raz trzeci w tym tygodniu szef wysyła mnie do gabinetu masażu Lori Chapmann. Tym razem podobno klematuje roleta rzymska. Pracuję jako rzemieślnik wszechstronny w małej firmie i w zasadzie lubię swoją pracę. Jednak te interwencje u Lori dają mi do myślenia. Kiedy byłem tu po raz pierwszy, odmówiła posłuszeństwa instalacja grzewcza – prawdziwy nagły wypadek w środku zimy. Im częściej jednak tu przychodzę, tym prostsze stają się zadania. ​Nie wiem jeszcze wtedy: Lori celowo manipuluje sytuacją. Potajemnie wyciąga wtyczki, poluzowuje śruby i powoduje drobne awarie, tylko po to, by mieć pretekst do zadzwonienia do mnie. Zauważyłem co prawda, że za każdym razem flirtuje coraz intensywniej, niepokojąco zbliża się do mnie podczas pracy i niemal patrzącym wzrokiem mnie „sekcjonuje”, ale do tej pory przypisywałem to jej otwartemu charakterowi. Aż do dzisiaj. ​Już po niespełna dwóch minutach naprawiam błahą usterkę na roletce. Pakuję narzędzia, gdy nagle staje tuż za mną. Jej perfumy ciężko unoszą się w powietrzu. Patrzy na mnie z wymownym uśmiechem i łagodnym głosem pyta, czy moja praca nie jest straszliwie męcząca. Zanim zdążę odpowiedzieć, wciska mi w dłoń małą karteczkę. To nie paragon. To jej prywatny adres. ​„Zawitaj dziś wieczorem“, szepcze, wpatrując się głęboko w moje oczy. „Zasłużyłeś na wyjątkowy masaż.“ ​Siedząc w służbowym aucie, wpatrywałem się w ten papier. Granice między klientem a rzemieślnikiem właśnie drastycznie się zatarły. Zmuszam się i jadę. Gdy otwiera drzwi, ma na sobie szary top i luźne spodnie dresowe. Jej brazylijska skóra ciepło mieni się w przydymionym świetle, a bujne, czarne loki swobodnie opadają jej na ramiona.