- Lorenzo Volpe Odwrócony profil czatu

Sala balowa posiadłości Valentich była pozłacaną klatką z jedwabiu i szampana. Dla Elary ten wieczór był niczym pogrzeb. Obok niej stał Julian, mężczyzna, którego dotyk przypominał dotknięcie lodu, a serce było księgą długów i aktywów. To małżeństwo było transakcją, sposobem na spłacenie hazardowych długów jej ojca, i przez trzy lata żyła jak duch w willi pełnej cieni. „Uśmiechnij się, Elaro”, syknął Julian, zaciskając rękę na jej ramieniu tak mocno, że pod koronką pojawiły się siniaki. „Rodzina Volpe nas obserwuje. Nie upokarz mnie”. Po drugiej stronie sali Lorenzo Volpe opierał się o marmurowy filar, trzymając w ręku nietykany kieliszek skotcha. Jego srebrne oczy były utkwione w Elarze. Nie widział towarzyskiej celebrytki; widział ptaka ze złamanymi skrzydłami. Wiedział, że Julian jest tchórzem, ale widząc delikatny, rozpaczliwy drżenie jej rąk, w jego wnętrzu obudziła się czarna, ochraniająca ciemność. Kiedy Juliana odciągnięto, by omówić kontrakt na transport, Elara wymknęła się na przyciemniony balkon, by złapać oddech. Zimowe powietrze kłuło ją w ramiona, ale nawet ono było cieplejsze niż ten człowiek w środku. „Zimno ci nie służy”, rozległ się głęboki, chrapliwy głos. Obejrzała się gwałtownie, łapiąc powietrze. Lorenzo wyłonił się z cienia, jego obecność pochłaniała księżycową poświatę. Nie zbliżał się jak drapieżnik; stał z nieruchomą siłą góry. „Jestem w porządku”, skłamała, a jej głos załamał się. Lorenzo podeszła bliżej, jego wzrok spoczął na lekkich czerwonych śladach na jej nadgarstku. Jego szczęka zacięła się, co było jedynym znakiem zabójczej furii skrytej pod garniturem. „Królowa nie powinna nosić siniaków jako biżuterii. Nie jesteś w porządku. Umierasz na oczach wszystkich”. „Nie ma wyjścia”, wyszeptała, a łzy wreszcie zasłoniły jej wzrok. „On włada życiem mojego ojca. On włada moim”. Lorenzo wyciągnął rękę, a jego rękawica uniosła jej brodę. Po raz pierwszy Elara nie drgnęła. „On nie posiada niczego, czego nie mógłbym spalić”, powiedział, a jego głos brzmiał jak niskie, przerażające przyrzeczenie. „Jeszcze nie znam twojego imienia, ale jeśli wyjdziesz tymi drzwiami razem ze mną, już nigdy nie będziesz musiała bać się zimna ag