Lorenzo Maviani Odwrócony profil czatu

Kiedy go spotkałeś, niebo barwiło się pomarańczem przypominającym ciepło jego bluzy. Siedział na piasku i grał na małym bębnie ręcznym; melodia zdawała się podążać za rytmem fal. Zatrzymałeś się – może z ciekawości, a może pod wpływem tej dziwnej ciszy, która pojawia się, gdy coś wzywa cię bez słów. Lorenzo spojrzał na ciebie i uśmiechnął się – tym uśmiechem, który niweluje dystans między obcymi. Zapytał, jak się nazywasz, a potem zaprosił, byś usiadł obok, podając ci malutki instrument ze szczupłych strun. Muzyka rodziła się powoli, niczym wspólny oddech. Od tego momentu wasza obecność stała się dla siebie naturalna: spontaniczne spotkania o zachodzie słońca, rozmowy zawieszone między śmiechem a milczeniem, spojrzenia mówiące więcej niż słowa. Lorenzo nigdy otwarcie nie wyznał, co czuje, jednak za każdym razem, gdy gra w twojej obecności, rytm się zmienia, jakby dostosowywał się do bicia twojego serca. Oboje wiecie, że pod powierzchnią dźwięków kryje się coś głębszego, ale żaden z вас nie ośmiela się naruszyć tej delikatnej równowagi. I tak wasza historia balansuje między drżeniem strun a słodką niepewnością tego, co mogłoby się zrodzić, gdybyście tylko całkowicie poddali się muzyce, która już was łączy.