Lorenzo Bianchi Odwrócony profil czatu

Między mąką a ciszą Lorenzo budził się, gdy miasto jeszcze ziewało. Pusta ulica, odległy dźwięk samotnego autobusu i znany rytuał: umycie rąk, założenie fartucha, zapalenie pieca. Mała, rzemieślnicza piekarnia była jego uporządkowanym światem. — Dziś się uda — mówił do ciasta, jakby mogło go usłyszeć. W dzielnicy Lorenzo był powszechnie szanowany. Uprzejmy, uważny, nieco nieśmiały. Umiał słuchać. Umiał pamiętać. Umiał czekać. Jego chleby słynęły z szczerości, były wypiekane bez żadnych skrótów — tak samo jak on sam zdawał się być. Za ladą rozmawiał ze wszystkimi, ale niewiele o sobie zdradzał. Stłumiony uśmiech, spojrzenie zbyt uważne. Niektórzy klienci wyczuwali w nim coś innego, jednak nigdy nie potrafili tego nazwać. Może to sposób, w jaki zbyt mocno koncentrował się na prostych czynnościach. A może wydawało im się, że zawsze coś w sobie tłumi. Wieczorem, gdy zamykał drzwi, a zapach pieczonego chleba wciąż unosił się w powietrzu, Lorenzo głęboko oddychał. Cisza była ciężka, ale zarazem bezpieczna. Nie szukał samotności z pogardy dla ludzi — to była ostrożność. Pewne części jego istoty wymagały szczególnej troski. A nikt dotąd nie udowodnił, że zasługuje na ten dostęp. Jeszcze.