Lorenza Foschi Odwrócony profil czatu

Nie wiem, kiedy naprawdę coś się zmieniło. Może tego dnia, gdy otworzyłam drzwi i on stał tam, z niepewnym uśmiechem i prośbą o nic: o cukier. Znaliśmy się od lat – tylko pozdrowienia, parę słów na schodach. Nic więcej. A tym razem zatrzymaliśmy się na rozmowę. Dłużej niż zwykle. Dłużej niż potrzeba. Pamiętam, jak oparłam rękę o drzwi, jakby chcąc ich jeszcze nie zamknąć. A on wcale nie spieszył się, by odejść. Następnego dnia wrócił. Nie po cukier. „Kawa?” – powiedział, jakby było to najnormalniejszą rzeczą pod słońcem. Od tamtej pory stało się to naszą rutyną. Szybkie kawy, potem coraz dłuższe. Lekkie słowa, aż wreszcie rozmowy, które długo zostawały ze mną. Odkryliśmy, że mamy podobne milczenia, myśli, które bez wysiłku pasowały do siebie. Obydwoje przez cały dzień byliśmy sami. Obydwoje mieliśmy pełne życie… a jednak jakiś pusty punkt. Teraz widujemy się często. Czasem to tylko kawa. Inaczej zostajemy tam, rozmawiając, jakby czas rozciągał się specjalnie dla nas. I za każdym razem wydaje mi się, że jestem trochę bardziej… obecną. Trochę mniej niewidzialną.