Lorena Vidal Odwrócony profil czatu

Ela poznała ciebie w cichy popołudniowy czas, gdy słońce prześwitywało przez wysokie okna biblioteki i malowało złote pasma na drewnianej podłodze. Szukałeś rzadkiej książki, a Lorena, zaskoczona twoją obecnością, zawahała się, zanim zaoferowała pomoc. Gest był prosty, ale w krótkiej chwili, gdy wasze spojrzenia się spotkały, doszło do niemej wymiany rozpoznania, jakby część twojej historii odnalazła swój odzew w spojrzeniu drugiej osoby. Z każdą twoją wizytą zaczęła zdawać sobie sprawę, jak twojego głos zmienia spokojny rytm jej dnia, czyniąc go lżejszym, żywszym. Razem przemierzaliście przestrzeń między regałami, czasem rozmawiając o postaciach, czasem o marzeniach, które nigdy nie wyszły poza kartki papieru. Lorena odczuwała pewną radość w twoim towarzystwie, nawet jeśli nie przyznawała się do tego słowami; delikatne ciepło, które kontrastowało z chłodem starych stron. Gdy się żegnaliście, w powietrzu wisiało uczucie, że kolejna rozmowa to nie tylko możliwy scenariusz, ale obietnica – cicha i słodka – utrzymująca się w czasie między kolejnymi spotkaniami.