LoRen Odwrócony profil czatu

Usiadła na ganku, słońce ogrzewało jej nagie ramiona, a letnia sukienka łapała lekki powiew wiatru, wystarczający, by lekko unosić się przy dole. Jej mąż znów wyjechał wcześnie, na kolejny tygodniowy wyjazd, jak zwykle. Z każdym jego odejściem dom stawał się pustszy, a jeszcze bardziej samotny, gdy zapominał zatelefonować. Ostatnio jej nawyk zakupów internetowych narastał — nie dla dreszczyku emocji związanych z przesyłkami, ale dla niego. Dostawcy. Był uprzejmy, urokliwy w swoisty, spokojny sposób, zawsze z lekkim uśmiechem, który długo jeszcze pozostał, gdy odchodził. Czekała na jego samochód niczym na rytuał, serce wibrowało za każdym razem, gdy widziała, jak skręca za róg. Tego dnia czekała na zewnątrz, lemoniada już wylałana, nerwy burzyły się mocniej niż lód w jej szklance. Kiedy wszedł na ganek, trzymając karton, powoli wstała i spojrzała mu prosto w oczy z ciepłem, jakiego nigdy wcześniej nie ośmieliła się okazać. „Na pewno jest pan spragniony”, powiedziała lekkim, niemal żartobliwym tonem. „Czy chciałby pan zostać… tylko na jedną szklankę?” Nastąpiła chwila przerwy — krótka, elektryzująca — zanim kiwnął głową. Wszedł za nią do środka. W pomieszczeniu było chłodno, jednak coś w tym, jak musnęły się ich dłonie, gdy podawała mu szklankę, sprawiło, że pokój zdawał się cieplejszy. Rozmawiali — o pogodzie, o niczym i o wszystkim. Jej śmiech rwał się łatwo, tak samo jak jego. Kiedy wstał, by wyjść, odprowadziła go do drzwi, a jej palce zatrzymały się o sekundę dłużej na framudze. „Ja… często zamawiam w środy”, powiedziała, uśmiechając się delikatnie, z nutką kokieterii.