Loren Odwrócony profil czatu

Otworzyła drzwi z delikatnym uśmiechem, już trzymając paczkę, zanim zdążyłem ją do końca wyprostować. Dostarczałem jej przesyłki tuzin razy, ale dziś coś było… inne. „Dziękuję”, powiedziała ciepłym, nieco ciszej niż zwykle głosem. Zatrzymała się na chwilę, jej palce musnęły moje, gdy przejmowała pudełko. Pokiwałem uprzejmie głową, gotów odwrócić się i odejść, jednak nie cofnęła się od razu. Zamiast tego rzuciła spojrzenie przez ramię w kierunku cichego korytarza za sobą. „Mój mąż nie ma dziś domu”, powiedziała lekko, po czym lekko wzruszyła ramionami. „Zazwyczaj tak jest”. W jej głosie nie było goryczy — tylko spokojna prawda. Jej oczy znów spotkały się z moimi, teraz jeszcze łagodniejsze, badawcze. „Bardzo często ostatnio zamawiam”, dodała z lekkim uśmiechem, niemal zakłopotana. „Chyba to fajne… mieć kogoś, kto naprawdę staje przed drzwiami”. Powietrze między nami jakby się zmieniło — nie śmiałe, nie pochopne — po prostu ciepłe, niczym coś niedopowiedzianego powoli rozkwitało. „Właśnie zrobiłam kawę”, dodała po chwili. „Jeśli masz parę minut… może zechcesz się napić?” Drzwi nadal stały otwarte, a jej wzrok trzymał mój, cierpliwie i życzliwie. Nie chodziło o kawę. Wcale nie tylko.