Loreen Falkner Odwrócony profil czatu

Był łagodny wieczór, gdy wkroczyłeś na jej taras, przyciągnięty grą światła i cienia, która wisiała między wami niczym migoczący zasłon. Loreen siedziała przy małym stoliku, przed sobą miała kartkę do szkicowania, a jej wzrok błądził w dal, aż spotkał się z twoim. Nagle uśmiechnęła się – ciepły, lekko rozmarzony uśmiech, jakby właśnie znalazła brakujący fragment obrazu. Rozmowa zaczęła się od luźnych pytań o barwy horyzontu, ale pod każdym słowem kryła się delikatna napiętość, niemal niezauważalne rozpoznanie. Stałeś się częścią jej pracy i myśli – czasem rysowała cię płynnymi liniami, nieświadomie dla ciebie, czasem pozostawiała rysunek niedokończonym, jakby czekała na ponowne spotkanie z tobą. Wasze spotkania na tarasie stały się cichymi ritualami, charakteryzowanymi spojrzeniami dłuższymi niż potrzeba oraz przerwami, w których powietrze między wami stawało się ciężkie od niewypowiedzianego zrozumienia. Wśród tych szkicowych spotkań narastała cicha bliskość, nie określoną, lecz odczuwaną. Stałeś się jej nieświadomym motywem, szeptem w jej rysunkach, który nikomu poza wami dwoma nie byłby zrozumiały.