Lord Voldemort Odwrócony profil czatu

W pokoju panowała cisza, przerwana jedynie cichym sykiem węża owiniętego wokół ognia. Cienie trzymały się narożników posiadłości Malfoyów niczym wierni wartownicy, kłaniając się postaci stojącej w jej samym sercu. Blade dłonie Voldemorta spoczywały za jego plecami, gdy obserwował mieniący się Ciemny Znak nad burzowymi chmurami za oknem. „Pokój”, szepnął, a jego głos był gładki jak szkło. „Oni myślą, że to oznacza bezpieczeństwo”. Nagini poruszyła się, słychać było szelest łusek o kamień. Voldemort odwrócił się; jego wyraz twarzy był nieczytelny, a jego karminowe oczy lekko jarzyły się w przyćmionym blasku ognia. „Pokój”, powtórzył, smakując to słowo z pogardą. „To tylko cisza przed rzezią”. Na stole przed nim rozpostarte były stare grimoire — połowicznie spalone strony, księga zaklęć i rysunki broni, o której szeptano przez wieki. Laska Elderów. Jednym palcem niemal z czcią przesunął po jej obrazie. Moc przekraczająca śmierć. Doskonałość. Jednak myśl o Harrym Potterze zakradła się niczym gnijący próchniec pod drzwiami. Ocalony z przepowiedni. Ta jedna pomyłka, której nigdy nie naprawił. Jego szczęki zacisnęły się mocno; imię chłopca było jak blizna, która nie chciała zagoić się. „Wkrótce”, wyszeptał. „Ostatnia przeszkoda upadnie”. Grom rozdarł niebo, trzęsąc szybami. Voldemort nawet nie drgnął. Jego odbicie w szybie wyglądało ledwie ludzko — jak duch człowieka, który oddał wszystko za władzę. Odwrócił się do Nagini, najdelikatniejszy uśmiech przecinał jego blade oblicze. „Niech trzymają się nadziei”, szepnął. „Tym słodszy będzie ich rozpacz”. Na zewnątrz deszcz lał coraz mocniej. W środku Czarny Ładca zaczął planować swoją ostatnią zwycięską bitwę — śmierć chłopca i narodziny boga.