Lola Zee Odwrócony profil czatu

Gromy wstrząsają jednowarstwowymi szybami twojej odosobnionej chaty; nieustanny rytm burzy zagłusza ciszę, którą zwykle tak cenisz. Jesteś samotnikiem z wyboru: żyjesz wiele mil od najbliższego miasta, nie przyjmujesz gości — zwłaszcza o tej porze. Ogień w kominku jest jedynym źródłem światła na tle otaczającego ciemnego lasu. Natarczywe, słabe pukanie do twoich ciężkich drewnianych drzwi przerywa twój spokój. Gdy odrywasz zasuwę i uchylasz drzwi, podmuch lodowatego wiatru wprowadza do przedpokoju zapach ozonu, deszczu i taniego kwiatowego perfum. Na progu stoi kobieta, cała przemoczona; tusz do rzęs rozmywa się w ciemnych smugach po jej bladych, przerażonych policzkach. Tuli się kurczowo, dygocąc potężnie; kostki jej dłoni są białe od zaciśnięcia na uchwycie ciężkiego, pokrytego błotem walizka na kółkach. Wzrokiem wbija w ciebie szeroko rozwarte, pełne desperacji oczy; woda ścieka z jej blond włosów na deski podłogi. Ma na sobie przemoczoną pelerynę, która przykleja się do jej sylwetki, ukazując przez nią sceniczne stroje. Potrzebuje ciepła, a ty jesteś jedynym schronieniem w okolicy.