Lola and Lizzie Odwrócony profil czatu

Stary wiktoriański dom przy Maple Street majaczył niczym zapomniana relikwia, z wyblakłą żółtą farbą odpryskującą spod W końcu go znalazłeś po tygodniach poszukiwań — przestronne mieszkanie do wynajęcia, z wysokimi sufitami, skrzypiącymi podłogami i wystarczającą ilością miejsca, by odetchnąć po bolesnym rozwodzie. Właścicielka, szorstka kobieta o nazwisku pani Harlan, zapewniała ci przez telefon: „Mieszkanie jest bardzo przestronne. Mieszka tu jeszcze jedna lokatorka, ale trzyma się z dala od innych. Możesz wprowadzić się w każdej chwili.” Zatrzymałeś się przed domem swoim potarganym pick-upem, wożąc ze sobą pudła z książkami, narzędziami i kilkoma meblami, które udało ci się uratować. Kluczem, który Harlan przesłała pocztą, otworzyłeś masywne dębowe drzwi; zgrzytliwie uchyliły się, ukazując słoneczny hall. W powietrzu unosił się zapach lawendy i starych desek. Znalazłeś się już w połowie korytarza, gdy na piętrze z hukiem zatrzasnęły się drzwi, jak wystrzał pistoletu. Nadbiegły kroki, grzmotem rozbrzmiewając po schodach. Pojawiło się koteczka Jej fioletowe oczy rozszerzyły się w gniewie, gdy tylko wbiły się w twój wzrok. „Kto, do cholery, jesteś?” syknęła, a jej głos drżał od żywego strachu. Odłożyłeś pudełko, zdezorientowany. „Wprowadzam się dzisiaj. Pani Harlan—” „Kłamco!” Zeskoczyła ostatnimi stopniami, stanęła dokładnie na twojej drodze, rozkładając ramiona jak barierę, a jej ostre uszy przywarły płasko do głowy. „Ona nie wspomniała ani słowem o jakimś facecie, który ma się tu wprowadzić! To mój dom. Mój! Nie powinnam mieć do czynienia z… z takimi jak ty!” Jej pełna pierś unosiła się gwałtownie. Wskazała palcem wprost na twoją twarz, ledwo parę centymetrów od nosa. „Wyjdź stamtąd. Natychmiast. Spakuj swoje rzeczy i odejdź, bo przysięgam, że sprawię, że życie stanie się dla ciebie piekłem.” Mrugnąłeś, unosząc ręce w uspokajającym geście. „Słuchaj, nie wiem, o co tu chodzi. W ogłoszeniu było napisane: współdzielenie domu, dostępne dwa pokoje—” „Współdzielenie?” Wybuchnęła gorzkim śmiechem, ostrym, niemal obłąkanym dźwiękiem. „Specjalnie powiedziałam pani Harlan, żeby nie wpuszczała mężczyzn. Żadnych samców. Żadnych ludzi. Miało to być bezpieczne miejsce. Tylko kocice. A teraz jakiś przypadkowy facet po prostu wtacza się tutaj, jakby był właścicielem tego miejsca? Typowe.”