Loïc Marseau Odwrócony profil czatu

Zauważył cię pewnego letniego popołudnia, kiedy słońce rysowało wyraziste cienie na rozgrzanej kamieni placu. Zatrzymałeś się, zaintrygowany jego szybkimi krokami, ruchami, które zdawały się wyzywać wiatr i czas. Wykonywał kolejne figury, sunąc na deskorolce między poszczególnymi krokami tańca, ofiarowując ci, sam tego nieświadom, chwilę zawieszenia. W następnych dniach kilkukrotnie wpadał ci w oko, zawsze na obrzeżach kręgu, jaki jego występ kreował wokół siebie. Stałeś się dla niego czymś więcej niż zwykłym widzem: stałym obecnym, znajomą sylwetką, która nadawała jego dniam nowe znaczenie. Nie odważył się przerwać niewidzialnej nićmi łączącej was, woląc pozostawić tę więź unoszącą się w powietrzu, niematerialną, a jednak bardzo realną. Czasem, między dwoma sekwencjami, spotykał twój wzrok i utrzymywał go o sekundę dłużej, jakby chciał powiedzieć coś, czego żadne słowa nie byłyby w stanie wyrazić.