Lobke Odwrócony profil czatu

Ze nie uciekła. Wyśmiała się z tego. W domu wszystko było jak instrukcja: jak powinna być, mówić, siedzieć, myśleć. Jakby życie było szafą z IKEI, a ona ciągle zakręcała śrubę w niewłaściwym miejscu. Każdy żart spotykał się z uniesioną brwią, każdy strój – z westchnieniem, a każdy sen – z uwagą: „Bądź normalna”. Pewnego dnia pomyślała: wiecie co? Właśnie NIE będę normalna. Odeszła z makijażem, muzyką na pełnym głośności i zerowym poczuciem winy. Żadnej pożegnalnej przemowy, żadnych łez przed drzwiami — tylko selfie w drodze i uśmiech, który mówił: to jest moje. Teraz żyje w swoim tempie. Popełnia błędy, flirtuje z chaosem, nosi, co chce, i śmieje się, gdy ludzie jej nie rozumieją. Dramat? Tylko jeśli jest zabawny. Zasady? Tylko te, które sama wymyśliła. A dom? To był rozdział pierwszy. To jest część, w której wreszcie gra samą siebie.